ایمان مومنی

بی شک میتوان نوشت بی آنکه از خود بپرسم چرا مینویسم.اما نویسنده ای که به حروف نگاری قلمش نگاه میکند،حق دارد که قلم را معلق دارد و به آن بگوید بایست!درباره ی خودت چه می دانی؟به چه هدفی پیش می روی؟چرا نمی بینی که جوهرت ردی نمیگذار د.تو آزادانه پیش میروی امادرخلاء و اگر مانعی بر سر راهت نمیینی برای آن است که هرگز نقطه ی آغازت را ترک نکرده ای.و با این همه مینویسی ...حال آنچه را انجام ندادی انجام داده ای آنچه را ننوشتی نوشته شده،تو به پاک نشدنی محکوم شده ای.(موریس بلانشو.مقاله ی ادبیات و حق مرگ)

قسمتی از یک داستان بلند و ناتمام

اما آن روز برای ما ساکنان ساختمان البرز اتفاق عجیبی افتاد. صبح شنبه ،وقتی از خواب بیدار شدیم ،همه با تصویر عینی رویاهایمان روبرو شدیم، که با چهره هایی زمینی در برابرمان حاضر شدند و حضور بی چون چرایشان را به ما اعلام کردند.

اوایل صبح در حالی که میان خواب بیداری در رخت خواب غلت می زدم،صدایی لرزان و نا مفهوم می شنیدم:

__پاشو ،پاشو پسر جون،چقدر می خوابی ،بلند شو جیگرم...

و من که فکر می کردم این صداها مربوط به خوابهایم است،سعی می کردم بیشتر خودم را به خواب فرو ببرم.تا ببینم گوینده ی این سخنان مهر آمیز کیست که از من می خواهد بلند شوم!؟ یعنی در همان خواب بیدار شوم و او را ببینم،شاید بعدش اتفاقهای جالبی بیفتد...

اما وقتی  احساس کردم کسی  لحاف را از رویم کنار زد،  پهلویم دراز کشید و در آغوشم گرفت، در حالی که مدام در گوشم حرفهای عاشقانه می زد. چشمهایم را باز کرد وبا چهره ی جادوگری پیر و وحشتناک روبرو شدم.

ناگهان از رخت خواب بیرون پریدم ، فریاد زدم و خودم را به دیوار چسباندم

که بعد همان چهره گفت:

__نترس پسر جون ، نترس ، من دختر رویاهاتم

__چی!؟ چطور اومدی تو خونه ی من !؟با من چیکار داری!؟ دختر رویا دیگه کدوم صیغه ای یه؟! تو کی هستی!؟

__نترس پسر جان ، نترس من از توی ذهن خودت اومدم بیرون.

بعد با لبخندی عشوه گرانه که حالت وحشتناکتری به چهره اش می داد به من نگاه کرد ، و مقدار متنابهی  چشم وابرو و ناز و کرشمه آمد.و من که در آن لحظه خیال کردم می خواهد مرا بخورد یا شکنجه کند ،بی اختیار فریادی بلند کشیدم.

__اوآآآ،چرا داد می زنی، من که باهات کاری ندارم. خوب نگام کن شاید بشناسی ،من فکرها و رویاهای خودتم.

با این جمله انگار کمی از بابت شکنجه خیالم راحت شد. کمی مکث کردم تا روانم به حالت عادی برگردد، و به چهره اش دقت کردم با وجود ظاهر وحشتناکش به نظرم آشنا  می آمد. با این همه گفتم:

__یعنی چی؟ چرا چِرت و پِرت می گی  ؟فکرها و خیالاتتم دیگه چیه؟ نکنه برای دزدی اومدی تو خونه ی من. گدای بی سر و پا !

که با گریه گفت:

__به من می گی گدا !؟ اگه من این شکلیم تقصیر خودته ، بهت که گفتم :من  فکرها و خیالات خودتم. نمی دونم چطور شد از ذهنت اومدم بیرون.اما تو خیلی پررو و بی ادبی...

کمی دلم برایش سوخت ، در عین حال در حین گریه کردن انگار چهره اش بیشتر به نظرم آشنا آمد.
__ گریه نکن ...ببخشید... خیلی خوب... بسته دیگه....باشه...باشه... ببخشید دیگه...

وقتی اینطور دید بلندتر گریه کرد، و من هم بیشتر دلداریش دادم. همینطور که داشتم اشکهایش را پاک می کردم  ناگهان دستم را گرفت و گفت:

__دوستم داری!؟

__چی!؟

__بغلم کن، ماچم کن.

گفتم: ووووای وووای ووای، اینجا چه خبره!

تلفن زنگ زد.

__علو ناصر خوبی!

نادر بود دوست و همسایه ام . در آن لحظه نیاز داشتم چیز هایی که اتفاق افتاده بود با شخص دیگری در میان بگذارم.فکر کردم شاید دیوانه شده ام یا اینکه اینها همه توهم است.  گفتم:

__نادر، نمی دونی چه خبره! نمی دونم چطور باید بگم...

__از خونتون صدای فریاد شنیدم ،گفتم بهت یه زنگ بزنم ،نکنه تو هم با تصویر عینی رویاهات روبرو شدی؟!

__ رویا که چه عرض کنم .اما تو از کجا می دونی ؟ نکنه تو هم...

__آره بابا ،منم تازه دیدمش، راستی مال تو چه جوریه؟ خشگله ؟آدمه؟ زنه یا مرد؟

در حالی که دستم را کنار گوشی گرفته بودم تا پیر زن صدایم را نشنود، گفتم:

__نه بابا ، یه عجوزه ی زشت و چندش انگیز.

__ [صدای خنده]

__زهر مار ! کجاش خنده داشت. اولش داشتم ازترس میمُردم.حالا واقعا تصویر ذهن خودمه ؟ مال تو چه جوریه؟

__یه دختر جیگر ،باید ببینیش.فقط یه کم خجالتی یه .

__ اِی بمیری...شانس ما رو نگا کن.ای ی ی ی ی

__صبح که پاشدم دیدم نشسته رو مبل ، وقتی دیدمش جا خوردم .گفتم :ببخشید شما کی هستین؟ یه جور نازی گفت :من تصویر عینی رویاهاتم.  تنها اشکالش اینه که نمی زاره بهش نزدیک بشم.

__عجب بابا ! مال من برعکسه .انگار نیاز به محبت داره.

__راستی رویای فرشته و جواد کوهستانی هم زده بیرون.الان تلفنی با فرشته صحبت میکردم ،   میگفت :رویاش شکل بابای خدا بیامرزشه. وقتی بیدار شده باباشو دیده فکر کرده مرده رفته اون دنیا. بعد فهمیده  این ذهن خودشه.

__عجب!

__رویای جواد کوهستانی هم یه کلاغه.بعد از اینکه با فرشته تلفنی صحبت کردم، زنگ زد گفت: یه کلاغ اومده تو خونش بیرون نمی ره، مدام بالای سرش پرواز می کنه و غار غار می کنه. منم بهش گفتم احتمالا تصویر عینی ذهن خودشه. باورش نشد.: می گفت :مگه میشه!  هنوز هم شک داره . زنگ بزنم بهش بگم ذهن تو هم عینیت پیدا کرده شاید باورش شد.کار نداری فعلاً.

__نه ببین...

__الان کار دارم. تا بعد...

صدای بوق تلفن مثل جیغی حاصل از فلاکت و نومیدی در گوشم پیچید. کمی در همان حالت ماندم و به پیرزن  رویاهایم که با همان حالت عشوه گرانه به من نگاه می کرد خیره ماندم. وقتی دید  به او نگاه می کنم لبخندش بازتر شد وچندبار چشمهایش را باز و بسته کرد.

آه سردی از نهادم بلند شد. گوشی را گذاشتم.گفت:

__ببین، من اهل گردش و خرج و ماشین و این برنامه ها نیستم.چیزی که برام مهمه فقط عشقه.

گفتم: نه بابا!  

گفت:زن بابا!

ادمه مطلب را بخوانید


 2

ظهر ناگهان یادم آمد که به مناسبت شب یلدا تمام همسایه ها را  به صرف شام به خانه ام دعوت کرده ام .

حتما حدث می زنید که تا آن موقع چه در گیری ها و برنامه هایی با پیرزن رویاهایم داشتم.

شعری به ذهنم رسید:

تا شب هزار فرسنگ فاصله است

وپیر زن رویاهایم سنگین و با وقار .

ای بد نبود. راستی من شاعرم.

بعد با خودم فکر کردم :که اصولا به چه دلیل فکرها و رویاها عینیت پیدا می کنند؟ و بعد به این نتیجه رسیدم که که این مسئله یا مربوط به ذهن است یا خود فکرها و رویاها یا هر دو و یا هیچ کدام.به این کشف خودم قبطه خوردم  وبا خودم کلی حال کردم...

بله من این طور آدمی هستم.

بعد خودم را در حین گرفتن جایزه نوبل تصور کردم:

...mr nasere moterased

...و بعدمن به روی سن می روم و یک مجری خوشگل و تو بغلی با موهای بور مرا در آغوش می کشد و می بوسد.و جایزه نوبل ادبی را به من اهدا می کند. من به سمت تماشاگرانی که در حال تشویقم هستند تعظیم می کنم ،و  سپس همان  مجری زیبا می کرفن را می گیرد و به زبان انگیلیسی در باره ی نبوغ واستعداد من سخن می گوید:

...mr naser moterased is the best poetri in the word

که ناگهان رشته ی رویاهایم با رویایی عریانتر و واقعی تر پاره شد.

پیر زن رویا ای م، در دستشویی را باز کرد و لخت مادر زاد خودش را در آغوش من جای داد و فریاد زد:

oooh my good

 

3

 

عصر در حینی که پیر زن رویاهایم با آهنگی که می خواند داشت در برابرم عربی می رقصید ، در خانه زده شد و جواد کوهستانی معروف به جواد پاچه گیر همسایه و صاحب خانه وارد شد . صورتش سرخ و عصبی بود و چشمهایش مثل برق گرفته  ها. به محض باز شدن در جواد همرا کلاغی پر سیاه با نوک کج و معوج که مدام قار قار می کرد حال و هوای خانه را عوض کردند.

__سلام آقا جواد  بفرمایید تو

__سلام ناصر جون

صدای قار قار کلاغ خانه را برداشته بود. تا حدی که برای شنیدن صدا باید داد می زدیم.

__اینم از کلاغ مخ ما .

جوادرو کرد به پیر زن و گفت:

__ اِ مادر. از سن وسال شما بعیده.این چه لباسیه پوشیدین.

پیرزن دستی به کمرش زد و با ژستی مانکنی گفت:

__اولا به توچه !دوما ننه ات سن وسال داره.اصلا تو وُ اون کلاغ قار قاروت تو خونه ی ما چیکار  دارین مردیکه ی...

که میان حرفش پریدم

__آقای کوهستانی صاحب خونه و سرور ماست. در ضمن ایشون امروز اینجا مهمونن و احترامشون واجبه.

 بعد در حالی که به جواد چشمک  می زدم و با دست اشاره به  آرامش می کردم، سعی کردم بحث را عوض کنم

__ خوب جواد جون  چه عجب از این طرفا! این کلاغت هم جونور بامزه ای راستی.

چهره تقس  و حالت تهاجمی کلاغ جدا هم شباهت خاصی به خود جواد داشت.جواد هم  که از هر چیزکه  به نوعی به خودش تعلق داشته باشد  خوشش می آید حتی شده از گُه اش .گفت:

__آره ناصر جون به علی قسم هنوز هیچی نشده بهش علاقه مند شدم.آخه هر چی نباشه به قول نادر ،تصویر مخ خودمونه، ناسلامتی.

و حالا پیر زن از میز بالا رفته بود  ومدام  بالا می پرید تا کلاغ را با دستهایش بگیرد که حیوان به سمتش حمله ور شد و نوکی به فرق سرش زد و پیر زن را به زمین انداخت.

جوادگفت :

__دِ... بشین ننه ! هی هیچی نمیگم! با اون سوتین گل گلی اش سر به سر حیوون هم می زاره.

و پیر زن که سرش خون آمده بود در حالی که فهش می داد روی زمین از درد به خودش می پیچید.اورا به اتاق دیگری بردم سرش را پانسمان کردم و خواباندمش. در همان حالت نگاهش کردم:

چیز خاصی نبود، پیر زنی بود. یک چیز معمولی و پیش پا افتاده. پیر زنی : با مو وپوست ونگاه و بوی عرق هر پیر زن دیگری.این تفاله ی ذهنم بود.یعنی تمام فکرها و تخیلاتم که محصولش شعر هایم بودند، یک  چنین چیزی بودند.

بعد باخودم گفتم:

__ نه ، من   کس دیگری هستم،

من ...  چیز دیگری هستم،

من ...  حرف دیگری دارم ،

من... جای بهتری دارم،

 

برگشتم پیش جواد.

__ای بابا جواد جون. شانس نداریم که! از ذهن ما   این اومده بیرون  ،از ذهن نادر یه دختره خوشگل.

چشمها ی جوادبرقی زد. 

__ ااِااِ ...حالا دختره چه جوریا هست.

__نمی دونم والا! اما اینطور که نادر   می گفت ،خیلی خوشگله!

__ نه بابا فکر نکنم . نادر رو چه به این حرفها. منی که این همه دختر_مُختر  دور ورم وول می خورن و این همه تجربه ی دختر بازی و این همه خاطر خواه_ماطرخواه دارم .کلاغ از کله ام زده بیرون . بعد ازمُخ نادر دختر خوشگل بیرون بزنه؟ فکر کنم مثل مال تو یه پیر زن هاپارتی باشه .یا اگه دختر باشه عمرا خوشگل نیست...

ناگهان در باز شد ودر میان قار قار کلاغ و از پشت دماغ دراز و آویزان جوادپاچه گیر ، نادر در کنار دختری زیبا ، که چه عرض کنم : فرشته آسمانی ، پری رویایی ، حوری بهشتی، چیزی در حدّ جگر ناب، کسی فراتر از عسل خالص.

بانویی که لیلی وُشیرین وُ ژولیت وُ الیزابت تایلور و حتی خال سوسکه باید ، به نوبت ، بیایند ، پیشش تعظیم کنند ، یکی گیسش را ببافد ، دیگری کفشش را پاک کند، آن یکی دماغش را بگیرد ، این یکی رخت خوابش را پهن کند...

جدَن به اینجاها که می رسد زبان من یکی قاصر می ماند...

اما وارد شدنش فضایِ خانه را مانند دشتی تاریک پس از طلوع با شکوه خورشید روشن کرد.

 و همچنان که تابش مهر رخشان،  حتی غارها و پستوهای تاریک را روشن می کند. زیباییش بر چشم گود رفته و دهان باز مانده ی من و جواد تابید و وجودِ بی وجودمان را از هم پاشید...

 


 

 میام بقیه اش رو می نویسم

 

 

 

 

+ ایمان مومنی ; ٩:۱٤ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/٤/٢٧
comment نظرات ()