یک شعر

این کهنه ترین پیرهنی است که به من می آید.

سالها در لباس فضا نورد زمین را دیده ام.

و وقتی بلند شدم 

در انتهای سیاه چاله ای ذهنی

نفس می کشیدم هنوز.

 

این برازنده ترین فضاست .

که من حفر می کنم 

در عطش نور و نفس.

 

باید به سیاره ام برگردم.

بهمن 92

/ 0 نظر / 15 بازدید